Zó gaf Sander zijn loopbaan een andere richting ‘Dit werk geeft me zoveel energie’

‘Het hád een escalatie kunnen worden, met een boze bewoner die op zijn kamer met spullen gooit’, zegt Sander. ‘Maar ik zág de spanning aan zijn gezicht en houding, liep achter hem aan en ging naast ‘m zitten op zijn kamer. “Ben je boos?”, vroeg ik. Toen ontspande hij zich en kwam langzaam tot rust. De volgende ochtend hoorde ik via een collega hoe blij de bewoner was dat ik was meegelopen.’ Sander denkt er met voldoening aan terug. ‘Op zulke momenten ben je van grote betekenis voor de bewoner.’

Eenentwintig jaar ICT

Mensen helpen deed Sander altijd al graag. En al is hij naar eigen zeggen ‘een mensenmens’, niets wees erop dat hij hier zijn werk van zou maken. Sander ging bij een ICT-bedrijf werken – en zou eenentwintig jaar lang niet anders doen. Totdat er iets in hem begon te knagen. ‘Een collega met wie ik nauw samenwerkte, ging weg. Ik begon de samenwerking met hem te missen. De contacten die ik had met klanten waren vaak zakelijk; het gaf me geen voldoening meer. Ik ging nadenken: wat wil ik eigenlijk?’

Meteen raak

Sander had artikelen over zij-instromers bij o.a. Adullam gelezen, en die zetten hem aan het denken. Op een dag valt in een gesprek met zijn vrouw het woord ‘gehandicaptenzorg’. Zijn vrouw moedigt hem aan – en Sander neemt contact op met Adullam. Een grote stap, die richtinggevend zou worden voor zijn loopbaan.

Een paar dagen na het eerste contact en een gesprek loopt Sander al mee op Kroonheim in Uddel. En het is raak. ‘Ik wist meteen: dít is het, híer ligt mijn hart. Heerlijk om met die bewoners bezig te zijn.’ Sander laat er geen gras over groeien en al snel volgt een sollicitatiegesprek. De beslissing valt snel en drie maanden later, in 2024, trekt hij definitief de deur van het ICT-bedrijf achter zich dicht. ‘In die drie maanden heb ik best nog wel eens getwijfeld’, zegt Sander. ‘Moet ik mijn baan wel opzeggen? Je voelt de verantwoordelijkheid voor je gezin. Hoofdkostwinner – en dan zó’n overstap! Maar vanaf dag één bij Adullam was die twijfel weg.’

Spanning én behoeften herkennen

Inmiddels heeft Sander zijn mbo-4-opleiding bijna afgerond. De afgelopen twee jaar tijd groeide hij uit van ICT’er tot woonbegeleider. Het ‘lezen van gedrag’ is zijn tweede natuur geworden. ‘Je bent voortdurend de bewoners en de situatie aan het scannen: hoe voelen ze zich? Hoe gaat het? Een kleinigheid kan al spanning veroorzaken. Deze bewoners kunnen daar vaak geen woorden aan geven, dus is het belangrijk om dat tijdig te herkennen.’

De methodiek van Adullam helpt daarbij. Sander leerde dat onder onbegrepen gedrag een behoefte schuilt. Het is de kunst om die behoefte te ontdekken. ‘Een bewoner kan bijvoorbeeld behoefte hebben aan skelter rijden. Als je die behoefte aan zingeving niet herkent, kan het moeilijk worden om die bewoner bij andere activiteiten te betrekken. Zo’n onvervulde behoefte kan zelfs tot agressie leiden. Overigens moet ik daar nog steeds aan wennen: dat agressie erbij hoort.’

Steeds meer verantwoordelijkheid

Als Sander terugkijkt op de switch die hij maakte, is hij er zelf verbaasd van. ‘Als ik zie welke verantwoordelijkheid ik nu al mag dragen! Voor drie van de acht bewoners ben ik bovendien Eerst Verantwoordelijke Begeleider (EVB’er). Voor hen, hun ouders, naastbetrokkenen en derden ben ik het eerste aanspreekpunt. Samen met collega’s, waaronder een orthopedagoog, zoek ik bovendien naar mogelijkheden om hun ontwikkeling te stimuleren. We letten op interesses en behoeften en bedenken wat ze nog méér kunnen leren. Zo hebben we een bewoner die nu leert om zelfstandig met geld om te gaan; een ander toonde belangstelling voor letters en leert lezen.’

Tweede gezin

Zoals Sander alert is op de ontwikkelmogelijkheden van de bewoners, zo is zijn teamleider alert op zíjn ontwikkelmogelijkheden. ‘Als ik toe ben aan nieuwe taken of verantwoordelijkheden, krijg ik daar ruimte voor. Naast mijn opleiding kan ik ook trainingen of e-learningmodules van Adullam volgen. Ik denk bijvoorbeeld aan een module over het vertellen van Bijbelverhalen of verdieping in bijvoorbeeld mijn taken als EVB’er.’

Sander kijkt eens om zich heen in de huiskamer van zijn groep. ‘Het klinkt misschien vreemd, maar ik zie dit als mijn tweede gezin. Prachtig dat ik hen mag helpen bij hun dagelijks leven. Dat geeft me zoveel energie. Hier ligt mijn hart!’