“We zijn zo ontzettend blij dat we voor Leah een plek hebben gevonden die aansluit bij onze reformatorische leefsfeer. Juist een prikkelgevoelig, anders begaafd kind zoals Leah, heeft baat bij voorspelbaarheid en structuur. Een zelfde leefsfeer als thuis doet haar heel goed. Wij merken nu al verschil met hoe Leah was vóórdat ze naar De Klimop ging. We moedigen iedereen aan om te doneren voor deze zorg,” zegt Leahs moeder Willeke van de Maat.
Zonder extra financiële steun en vrijwilligers is deze identiteitsgebonden zorg niet vanzelfsprekend. Leah en anderen zoals zij, zijn afhankelijk van uw hulp om hen deze belangrijke zorg te blijven bieden. We doen daarom een beroep op u.
Vernieuwen en uitbreiden methode Bijbels onderwijs
Scholing en toerusten van begeleiders, zodat zij kinderen zoals Leah met rust en aandacht kunnen begeleiden.
Extra zorg en begeleiding, waar reguliere financiering tekortschiet.
Iedere gift voor de identiteit wordt gewaardeerd
“We zijn zo ontzettend blij dat we voor Leah een plek hebben gevonden die aansluit bij onze reformatorische leefsfeer. Juist een prikkelgevoelig, anders begaafd kind zoals Leah, heeft baat bij voorspelbaarheid en structuur. Een zelfde leefsfeer als thuis doet haar heel goed. Wij merken nu al verschil met hoe Leah was vóórdat ze naar De Klimop ging. We moedigen iedereen aan om te doneren voor deze zorg,” zegt Leahs moeder Willeke van de Maat.
Leah (9) heeft het zeldzame Dravetsyndroom, een ontwikkelingsleeftijd van 1,5 à 2 jaar, ze is prikkelgevoelig en ze krijgt sondevoeding. Maar als je de vrolijke, soms ondeugende Leah ziet, dan zou je niet direct zeggen dat ze bijzonder kwetsbaar is. Haar ouders hadden dat bij de geboorte zelf ook niet gedacht. Moeder Willeke: “Achteraf reageerde ze heel gespannen op de prikkels van al het kraambezoek. Maar omdat ze ons eerste kindje was, hadden we dat niet door.”
Als Leah drie maanden is, krijgt ze haar eerste epileptische aanval. Het is de eerste van een ontelbaar aantal levensbedreigende insults – soms wel van vijf uur lang – die nog zullen volgen. De eerste twee jaar belandt Leah wekelijks in het ziekenhuis in Deventer. Uiteindelijk stelt een arts de diagnose: Leah heeft het Dravetsyndroom. Kinderen die hieraan lijden krijgen een insult bij schommelingen van hun lichaamstemperatuur. Je moet Leah dus altijd checken, ook ’s nachts.
Om de hoek van het ziekenhuis zit een zorgklas waar Leah naar toe kan. Op tweejarige leeftijd gaat ze, bij gebrek aan een reformatorisch alternatief in de buurt, hiernaar toe. De zorg is er goed, de juffen lief en Leah ontwikkelt langzaam.
Wel is de zorg voor Leah intensief. Ze heeft regelmatig aanvallen. Gemiddeld een à twee keer per week wordt moeder gebeld dat de ambulance weer onderweg is om Leah op te halen. Op enig moment gaat er een vaste verpleegkundige mee om aanvallen zoveel mogelijk te voorkomen. Bijvoorbeeld door Leah tijdig te laten rusten, door haar koelvest aan te trekken bij warmte of bij een aanval direct zuurstof en noodmedicatie toe te dienen.
Moeder: “Leah zat in een klas van vijf kinderen. Maar we gingen merken dat Leah snel overprikkeld was en bij thuiskomst boos en humeurig. Steeds vaker voelden we dat de driehoek kerk, gezin en school niet klopte. Het ging knellen.”
“De juffen bidden en dankten wel met Leah voor en na het eten, maar ze vertelden geen Bijbelverhaal, deden geen dagopening en elke feestdag ging voorbij zonder een Bijbelse boodschap. Leah kreeg er niks mee. Ook keken de kinderen regelmatig filmpjes. Niks ten nadele van deze instelling, maar het sloot niet aan.”
Leahs vader en moeder besluiten om zich te oriënteren op identiteitsgebonden onderwijs. Zo belandt Leah bij De Klimop. Moeder: “Ze kwam er in een klein groepje met kinderen die rust en structuur van huis uit gewend zijn, weinig prikkels, maar vooral: Gods Woord ging open. Wat is er belangrijker dan onze kostbare ziel. Hij heeft zoveel jaren Zijn trouwe Hand laten zien in het jonge leventje van Leah. En wat heeft de overstap haar goed gedaan.”
“Alles komt nu samen. Gezin, kerk en school. We merken dat identiteit in Leahs plaatje past. Ze is veel rustiger geworden. Ze heeft geleerd om eerbiedig te zijn tijdens het Bijbellezen, psalmen zingen en bidden. En ze heeft geen behoefte meer aan filmpjes.”
“We mogen ervaren dat de keus die we mochten maken, gezegend wordt door de Heere. Leah zit bijzonder goed in haar vel. Ze is al meerdere maanden aanvalsvrij. Hierdoor maakt ze mooie sprongetjes in haar ontwikkeling. Ze heeft een grotere woordenschat gekregen.”
“Wij zijn heel blij met de zorg op De Klimop. De begeleiders kijken per kind wat nodig is. Het is echt maatwerk. Per kind stellen ze doelen. Leah had als doel om haar jas zelf op te kunnen hangen. Maar het lukte haar niet want ze kon het kapstokhaakje achter de rail niet zien. Dat frustreerde. Speciaal voor Leah hebben ze het haakje verplaatst. Nu hangt ze zelf haar jas op. Daar is ze zo trots op,” vertelt moeder en ze vervolgt:
“Met veel geduld en liefde zorgen de begeleiders voor Leah. Ik denk wel eens: je mag best eens boos worden. Maar nee, als het niet lukt, dan proberen ze het de dag erna gewoon weer. Ze gaat met zoveel plezier naar de Klimop!”
Uw donatie is van grote betekenis voor Leah en anderen zoals zij. Met uw steun helpt u Adullam om zorg en begeleiding vanuit Gods Woord mogelijk te blijven maken. U draagt bij aan Bijbelse lessen, toerusting van medewerkers en extra inzet zodat cliënten mee naar de kerk kunnen. Zo maakt u voor Leah het verschil. Geef om identiteit! |
 |
We horen graag van u!
